Schriftstudies.tk
Home
Overzicht studies
Blog
Reactie

Het mysterie van Pinksteren en de Opname

Pinksteren en de Opname

 

In het Hebreeuws is het woord Pinksteren Shavuot, dat "weken" betekent. In de Joodse kalender is het Wekenfeest het feest van de tarweoogst in het land Israël, dat altijd een metafoor bleek te zijn voor de geredde zielen die in het huisgezin van God werden gebracht.

 

Zeven weken dient gij u te tellen. Van het ogenblik af dat de sikkel voor het eerst in het staande koren wordt geslagen, zult gij zeven weken beginnen te tellen. Dan moet gij het Wekenfeest vieren voor YHWH, uw God, naar de vrijwillige gave van uw hand die gij zult geven, naarmate YHWH, uw God, u mocht zegenen (Dt 16:9-10).

 

Zoals voor het eerst aangegeven in Leviticus, wordt Shavuot gezien als het hoogtepunt van zeven weken, plus één dag... de dag ná de sabbat. Deze vijftig dagen worden in het NT (het Griekse deel van de Bijbel) aangeduid als Pinksteren, de Hollandse weergave van het Griekse woord [Πεντηκοστη] voor 'vijftig'.

 

Van alle vieringen volgens de Joodse Feestkalender is het Wekenfeest het meest mysterieus. In het moderne Jodendom wordt Pinksteren altijd op twee dagen gehouden; een mysterie op zich. Omdat het op hun kalender zweeft, wordt het 'het feest zonder datum' genoemd.

 

Wanneer de meeste christenen stil staan bij Pinksteren denken ze in het geheel niet aan Joodse feestdagen. Hun eerste gedachte gaat gewoonlijk uit naar het Boek Handelingen. Dat boek - de geschiedenis van de apostolische activiteit in de vormingsdagen van de Gemeente - is gebaseerd op het aeon [wereldperiode] van de heilige geest en de geboorte van de Gemeente op Pinkstermorgen. Op zich is het één van de meest verbazingwekkende gebeurtenissen in de geschiedenis van de wereld.

 

Het boek Handelingen begint nabij het einde van de periode van vijftig dagen die begonnen te tellen ná het Feest van de Eerstelingen, de dag die de opstanding van onze Heer markeert.

Lukas opent zijn verslag door terug te verwijzen naar zijn Evangelie en noemt het het eerste bericht. Aan het einde daarvan stijgt Yeshua op ten hemel, ná een ontmoeting met veel mensen.

De Heer zelf beëindigde zijn verschijningen door te zeggen: En zie, ik zend de belofte van mijn Vader op jullie; jullie echter, blijft in de stad wonen totdat jullie worden bekleed met kracht uit de hoogte (Lk 24:49).

 

Vervolgens, in de Handelingen, na die lacune van veertig dagen, schrijft Lukas >>

 

Het eerste bericht, Theofilus, heb ik opgesteld over alle dingen die Yeshua begonnen is zowel te doen als te onderwijzen tot op de dag dat hij werd opgenomen, nadat hij aan de apostelen die hij had uitgekozen, door heilige geest bevelen had gegeven. Ook aan hen toonde hij, nadat hij had geleden, door vele onweerlegbare bewijzen dat hij levend was, daar hij gedurende veertig dagen door hen werd gezien en over de dingen aangaande het koninkrijk Gods sprak.

 

En terwijl hij met hen samenkwam, beval hij hun: Vertrekt niet uit Jeruzalem, maar blijft wachten op datgene wat de Vader heeft beloofd, waarover jullie van mij hebben gehoord.

Want Johannes doopte wel met water, maar jullie zullen niet vele dagen hierna in heilige geest worden gedoopt.

Toen zij nu bijeengekomen waren, gingen zij hem vragen: Heer, herstelt gij in deze tijd het koninkrijk voor Israël? Hij zei tot hen: Het komt jullie niet toe kennis te verkrijgen van de tijden of tijdperken die de Vader onder zijn eigen autoriteit heeft gesteld, maar jullie zullen kracht ontvangen wanneer de heilige geest op jullie gekomen is, en jullie zullen getuigen van mij zijn, zowel in Jeruzalem als in geheel Judea en Samaria, en tot het uiteinde der aarde.

 

En nadat hij deze dingen had gezegd, werd hij ten aanschouwen van hen omhooggeheven, en een wolk onttrok hem aan hun gezicht. En toen zij met gespannen aandacht in de lucht keken, terwijl hij heenging, zie! daar stonden twee mannen in blinkende klederen naast hen, en zij zeiden: Mannen van Galilea, waarom staan jullie in de lucht te kijken? Deze Yeshua, die van jullie werd opgenomen in de lucht, zal aldus op dezelfde wijze komen zoals jullie hem ten hemel hebben zien gaan (Hn 1:1-11).

 

Yeshua steeg op voor de verwonderde ogen van zijn leerlingen, waarna een wolk hem aan hun waarneming onttrok.

Velen geloven dat die gebeurtenis het moment voorafschaduwt waarop Christenen – op hun beurt - zullen worden opgenomen om voor altijd bij hem te zijn; uiteraard in de hemelsferen.

Gedurende de volgende tien dagen kwamen ze bijeen en baden, tot op Pinksteren:

 

En toen de Pinksterdag aanbrak waren zij allen op dezelfde plaats bijeen. En plotseling kwam er uit de hemel een gedruis als van een geweldige windvlaag, en het vervulde het gehele huis waarin zij gezeten waren.

En hun werden tongen als van vuur zichtbaar, die zich verdeelden, en op ieder van hen zette zich er één, en zij werden allen met heilige geest vervuld en begonnen in andere talen te spreken, zoals de geest het hun gaf te spreken (Hn 2:1-4).

 

Feest van de oogst

 

Vanaf zijn vroegste dagen stond Pinksteren bekend als een oogstfeest. Lang geleden werd de omer aangeboden door de hogepriester, die voor de tabernakel stond; later voor de tempel. Het was het teken van het feest der Eerstelingen. In Leviticus 23:11 wordt het de schoof genoemd. In zijn gewone betekenis was een omer een droge maat die iets meer dan twee liter bedroeg. Het aanbieden van de omer kenmerkte de eerste dag van een aftelling van vijftig dagen tot op Pinksteren:

 

En vanaf de dag ná de sabbat, vanaf de dag waarop jullie de schoof van het beweegoffer brachten, moeten jullie je zeven weken tellen. Zeven volle weken zullen het zijn. Tot de dag na de zevende sabbat moeten jullie tellen, vijftig dagen, en jullie moeten een nieuw graanoffer aan YHWH aanbieden. Uit jullie woonplaatsen moeten jullie twee broden als beweegoffer brengen. Ze dienen uit twee tiende efa meelbloem te bestaan. Ze dienen gezuurd gebakken te worden, als eerste rijpe vruchten voor YHWH (Lv 23:15-17).

 

Het tellen van de vijftig dagen vanaf de Eerste Vruchten tot Pinksteren is typerend voor de verlossing in het algemeen. Voor de Jood heeft het, in de naleving van het Wekenfeest (Shavuot), altijd de rijping van de relatie tussen God en Israël voorgesteld.

Denk maar aan de tradities die in de eerste jaren van de Gemeente ontstonden. De centrale doctrines werden overgeleverd door mensen die in de tradities van de Joodse geschiedenis en profetie waren opgevoed. Hun leven stond letterlijk in het teken van het bijhouden van de feestenkalender.

 

Maar Yeshua’s leerlingen hadden al daarvoor – volgens Mattheüs 13 - ook zijn parabel gehoord die op de oogst betrekking had. Daarin hadden zij toen vernomen dat het goede graan en het onkruid [de dolik] tezamen zouden opgroeien, maar uiteindelijk van elkaar gescheiden zouden worden.

 

Toen Petrus op de Pinksterdag zijn historische betoog hield, citeerde hij de profeet Joël, wiens hele boek rond de oogstcyclus is gecentreerd.

Toen Joël – uiteraard namens YHWH Elohim - de profetische woorden schreef: Ik zal mijn geest uitstorten op alle vlees, gaf hij daarmee het thema van de oogst aan.

Ook sprak Joël over het herstel van Israël en verbond hij het met de tijd van de lenteoogst.

 

En jullie, kinderen van Sion, verheugt je en wees blij in YHWH, jullie God, want Hij zal jullie geven de Leraar tot gerechtigheid. Die zal regen op u doen neerdalen, vroege regen en late regen in de eerste maand. De dorsvloeren zullen vol koren zijn, de perskuipen stromen over van nieuwe wijn en olie. Ik zal jullie de jaren vergoeden die de veldsprinkhaan, de jonge sprinkhaan, de zwermsprinkhaan en de treksprinkhaan hebben opgegeten (Jl 2:23-25).

 

In Matteüs 13:39 zei Yeshua: De oogst is de voleinding der eeuw. Hij gaf aan dat de gebeurtenissen in de Eindtijd zouden uitmonden in een grote zielenoogst. Pinksteren, de dag na de zevende sabbat, betekende het einde van de graanoogst. Dan werden twee met gist gebakken broden – gezuurd dus - naar de Tempel gebracht en door de Hogepriester in de lucht heen en weer bewogen. Die twee broden symboliseerden kennelijk de beide Gemeenten: Yeshua’s Gemeentelichaam, en YHWH Elohims Gemeente Israël.

 

Vroege en late regens

 

Toen de heilige geest op de dag van Pinksteren in Jeruzalem werd uitgestort, werd de profetie van de vroege regen vervuld. Op zekere dag zal de heilige geest wederom in Jeruzalem worden uitgestort. Het zou een vervulling moeten zijn van de belofte van de laatste regen. Zal het ook met Pinksteren gebeuren?

In Petrus' tweede toespraak zinspeelde hij op de ultieme vervulling van de festivalcyclus. In Handelingen 3:19-21 zei hij:

 

Hebt dan berouw en keert je om, opdat jullie zonden worden uitgewist, zodat er wellicht tijden van verkwikking komen van het aangezicht van de Heer en hij de voor jullie bestemde Masjiach moge uitzenden, Yeshua, die de hemel weliswaar moet opnemen tot tijden van herstel van alle dingen, waarover God bij monde van zijn heilige profeten van oudsher sprak.

 

Feitelijk sprak Mozes: "Een profeet voor jullie zal de Heer God verwekken uit jullie broeders, gelijk mij. Aan hem moeten jullie gehoor geven overeenkomstig alles wat hij tot jullie mocht spreken. Elke ziel nu die niet naar die profeet luistert, zal volledig uit het volk verdelgd worden".

En alle profeten trouwens, van Samuël af en die daarna zijn gevolgd, zovelen als er spraken, kondigden deze dagen aan. Jullie zijn de zonen der profeten en van het verbond dat God met jullie voorvaders aanging, tot Abraham zeggend: "En in jouw zaad zullen alle families der aarde gezegend worden".

God zond zijn Knecht, nadat hij hem deed opstaan, in de eerste plaats tot jullie, om jullie te zegenen door een ieder af te keren van jullie slechte daden

 

Thans, voorjaar2020 AD, met de wereldomvattende uitbraak van het Coronavirus, lijken we op de drempel te staan van de wereldperiode die volgens Mattheüs 24 de voleinding der eeuw (aeon) wordt genoemd.

We herinneren ons ongetwijfeld de vraag van Yeshua’s leerlingen:

 

Zeg ons, wanneer zullen deze dingen zijn en wat zal het teken zijn van je paroesie [Grieks:  παρουσία; tegenwoordigheid] en de voleinding der eeuw?

 

Destijds, binnen de Joodse traditie, was Pinksteren het vierde en centrale feest onder de zeven feesten van Israël: (1) Pesach, (2) Ongezuurd brood, (3) Eerstelingen, (4) Pinksteren, (5) Rosh Hashanah, (6) Yom Kipur en (7) Loofhutten.

De eerste drie zijn lentefeesten, die het bloedoffer en de opstanding vertegenwoordigen. De laatste drie komen in de herfst en roepen het oordeel en de oprichting van het Koninkrijk op.

 

Maar in het midden – rond de overgang van de lente naar de zomer - is daar het Pinksterfeest. In de Bijbel wordt het voorgesteld door twee gezuurde broden die door de Hogepriester als een ‘beweegoffer’ omhoog werden gehouden. De Joden van vandaag vieren het in een ceremonie die "het versieren van de Bruid" heet. Maar het meest opmerkelijke van de ceremonie is echter dat het kennelijk een wegnemen van de Gemeente typeert. Waarom?

Aangezien het meer dan elk ander oud feest de elementen belichaamt die wij associëren met het opnemen, of wegnemen, van de Gemeente. Bij het onderzoeken van dit belangrijke onderwerp komen we herhaaldelijk onder de indruk van de sterke verbanden tussen Pinksteren en de komende verandering van het aeon dat de wereld in het tijdperk van het Koninkrijk zal brengen.

 

Maar allereerst presenteert dit feest de ceremonie van het huwelijk tussen God en Israël.

In het feest herdenken de Joden de symboliek van het huwelijk tussen God, de Bruidegom, en Israël, de Bruid. Ze zien de berg Sinaï als een enorme ketubah, oftewel een bruidsbaldakijn. De twee tafelen van de Wet die Mozes meebracht vanaf de berg, stellen - in die samenhang - het huwelijkscontract voor.

 

Rekening houdend met die traditionele aspecten beeldt Pinksteren bijgevolg het weghalen van de Bruid duidelijker uit dan enig ander feest. De lijn doortrekkend wordt Pesach - dat zeven weken voorafgaat aan Pinksteren - binnen die context de periode van Gods hofmakerij jegens zijn ‘Vrouw’. Het geestelijke beeld dat daarbij opdoemt is dat van een heilig en getrouw gezin.

Vergelijk Exodus 19:3-6 >> En Mozes klom op tot de God, en toen riep YHWH tot hem van de berg en zei:

“Dit dient gij tot het Huis van Jakob te zeggen en aan de zonen van Israël mee te delen: Jullie hebben zelf gezien wat ik de Egyptenaren gedaan heb, om jullie op arendsvleugels te kunnen dragen en tot mij te brengen. 

Nu dan, indien jullie mijn stem strikt zullen gehoorzamen en mijn Verbond inderdaad zullen onderhouden, dan zullen jullie beslist uit alle volken mijn speciale bezit worden, want de gehele aarde behoort mij toe. En jullie zullen mij een koninkrijk van priesters en een heilige natie worden”.

 

Met de opstanding van Yeshua als de Omer - het offer van de Eersteling op 16 Nisan - begon een aftelling ter voltooiing van het lichaam van de Masjiach. Het oordeel over de verdorven wereld volgt later, ná afloop van de 70ste Jaarweek.

 

Vergeet ook niet dat Shavuot (Weken) wordt genoemd. Het is zo genoemd om de aard van de datering te weerspiegelen. Het valt altijd zeven weken plus een dag na het offeren van de Omer.

Omdat het gebaseerd is op het tellen van de zeven weken na het feest van de eerste vruchten, is de datum van Pinksteren vastgelegd. Toen de Joodse kalender nog gebaseerd was op het visueel markeren van het verschijnen van de nieuwe maan, kon Pinksteren op de vijfde, zesde of zevende dag van Sivan vallen. De uiteindelijke bepaling van de datum zou afhangen van het feit of de maanden van Nisan en Iyar al dan niet volle dertig daagse maanden waren.

Tot op de dag van vandaag, als men de datum van Pinksteren berekent zoals eigenlijk in de Bijbel staat, is de precieze timing ervan altijd iets van een mysterie. Symbolisch gezien wordt het dan een perfect model voor de Opname, omdat die datum ook buiten beschouwing wordt gelaten.

 

Wijziging van het aeon

 

Volgens de rabbijnen begon het aeon van de Wet op Pinksteren. Op die dag werd een hemelse bazuin gehoord op de berg Sinaï. De Joden herinneren zich dit als een tijd waarin hun nationale identiteit een nieuwe richting kreeg. In Ex 19:19 lezen we Het bazuingeschal werd gaandeweg zeer sterk. Mozes sprak en God antwoordde hem met een stem.

Overigens lijkt Pinksteren - het grote oogstfeest - op zich het meest mysterieuze van alle Joodse feesten te zijn. De bijbehorende symbolen en metaforen roepen namelijk betekenissen op die veel verder gaan dan alleen het oogsten van graan.

Onder de Joden is dit het feest waarbij het geven van de Thora, oftewel de Wet, gevierd wordt.

Dit was het moment, zeggen zij, dat het Israël van de Uittocht zich verzamelde aan de voet van de berg Sinaï. Daar hoorden zij de eigenlijke stem van God bij het geven van de Tien geboden.

 

De Bijbel zelf lijkt op het eerste gezicht geen duidelijk verband te leggen tussen Sinaï en Pinksteren. Toch is dat verband er wel; zeker als we de tijd nemen om het gebeuren bij de Sinaï verder te onderzoeken.

Het geestelijke beeld namelijk dat naar voren komt is de oprichting van een trouw en heilig gezin, door de ceremonie van het huwelijk tussen YHWH God en Israël.

Vergelijk Ezechiël, hoofdstuk 16. En ook Lo-Ammi en Lo-Ruchana.

 

Veel Joden zeggen dat dit - de eerste vermelding van een bazuingeschal in Exodus - door de geestelijke leiders van Israël werd beschouwd als een gebeurtenis die zich op de Pinksterdag had voorgedaan. Exodus 19:1 vertelt ons dat een en ander in Sivan, de derde maand, plaatsvond.

 

Bovendien werd er toen niet door een mens op de bazuin geblazen. Gods eigen stem werd gehoord!

Toen hij afdaalde, klonk er een lang en luid bazuingeschal, dat het volk met ontzag en schrik vervulde. Bij die gelegenheid daalde het vuur van Gods heerlijkheid neer en God gaf de Tien Geboden.

 

Hier vinden we de enige hemelse bazuin die in het Hebreeuwse deel van de Bijbel – gewoonlijk aangeduid als het Oude Testament - is opgenomen. De volgende soortgelijke bazuin zou moeten klinken op de dag van de Opname en de opstanding, waardoor de dag van Pinksteren een interessante mogelijkheid voor die gebeurtenis wordt:

 

Want de Heer zelf zal met een bevelend roepen, met een stem van [de] aartsengel en met een bazuin Gods neerdalen vanaf [de] hemel en de doden in Messias zullen eerst opstaan. Daarop zullen wij, de levenden die overblijven, tezamen met hen in wolken worden weggerukt, de Heer tegemoet in de lucht; en zo zullen we altijd met [de] Heer zijn. Blijft elkaar aldus in deze woorden vertroosten (1Th 4).

 

Volgorde der opstandingen

 

Voor de leden van Yeshua’s Gemeentelichaam vertegenwoordigt Pinksteren de relatie tussen hen, de Bruidgemeente, en hem, de Bruidegom. Zoals al eerder vermeld, was de opstanding van Yeshua een eerstelingsgave. Daarna moeten uiteraard anderen volgen zoals we lezen in Eén Korinthe 15 >>

 

20  Maar nu, Messias is opgewekt uit doden, eerstelingsgave van hen die ontslapen zijn.

21  Want aangezien dood door een mens [is], [is] ook opstanding van doden door een mens.

22  Want zoals in Adam allen [bezig zijn te] sterven, evenzo zullen in de Messias allen levend gemaakt worden.

23  Maar ieder in de eigen volgorde; eerstelingsgave Messias, vervolgens zij die van de Messias [zijn], in zijn paroesie.

24  Daarna het einde, wanneer hij het koninkrijk overdraagt aan de God en Vader, wanneer hij alle heerschappij en alle macht en kracht tenietdoet.

 

Let op het woord volgorde in vers 23.

Er is een specifieke volgorde in de cyclus der Joodse feesten. Maar ook in die der opstandingen.

Zonder twijfel was Paulus - een Israëliet van de stam Benjamin, geschoold in de Schrift aan de voeten van Gamaliël - zich bewust van de kleinste details van de Joodse kalender. Vandaar dat hij heel precies wist dat, wanneer hij spreekt over Masjiach Yeshua als de eerstelingsgave, de volgende gebeurtenis in die orde Pinksteren is.

 

Uiteraard niet het Pinksterfeest waarop de heilige geest op de Gemeente in wording werd uitgestort, maar een toekomstig Pinksterfeest dat de oogst zou afsluiten: de opstanding van zijn Gemeentelichaam. Immers, Pinksteren is de formele afsluiting van de graanoogst.

Het lijkt er daarom op dat, toen Paulus het woord volgorde gebruikte, hij de lezer wilde attenderen op de orde van de Joodse feestcyclus; waarmee hij dan gesuggereerd zou hebben dat de opstanding op een toekomstig Pinksterfeest zou kunnen plaatsvinden.   

 

Een uitverkoren Bruid uit Moab

 

Velen hebben gezegd dat het boek Ruth het mooiste verhaal in de hele Bijbel is. Ruth was een Heidense vrouw uit Moab die binnen een Hebreeuws gezin trouwde. Hoe kon dat?

In die tijd heerste er namelijk een hongersnood in Israël; de familie van Elimelek hoopte daaraan te ontsnappen door vanuit Bethlehem naar Moab te verhuizen.

Deze gebeurtenissen vonden plaats in de periode dat de rechters het land regeerden ná de dood van Jozua. Het was een tijd van diepe morele en geestelijke achteruitgang (Rt 1:1).

 

Maar Elimelek en ook de beide zonen van Naomi stierven in Moab. Toen zij vernam dat YHWH Elohim weer ‘omzag’ naar zijn volk, koos Naomi ervoor terug te keren naar haar huis in Bethlehem. Bij Ruth drong zij er op aan bij haar eigen volk te blijven, zoals Orpa had gedaan. Maar Ruth toonde zich vast besloten om haar te vergezellen; ja, aan haar zijde te blijven totdat de dood hen scheidde:

 

Dring er bij mij niet op aan je te verlaten door terug te keren van achter jou. Waarheen jij gaat, zal ik gaan en waar jij vernacht zal ik vernachten. Jouw volk is mijn volk en jouw God mijn God.

 

Het was oogsttijd toen zij in Bethlehem aankwamen. Volgens het recht van de armen ging Ruth er in de velden opuit om voedsel te verzamelen door aren te ‘lezen’.

In die periode vond ze gunst bij Boaz, een rijke landeigenaar. Hij stond haar toe om zelfs tussen de schoven van het veld op te lezen.

 

 

Nadat Ruth (zinnebeeldig) van Pesach tot Pinksteren (1:22 en 2:23) onder Boaz’ leiding op het veld in de oogst had gearbeid, wilde zij zowaar hemzelf. Hoe kon dat?  Omdat Boaz tot Naomi’s familie behoorde en daarom een losser was!

Een en ander hield voor Ruth - een arme buitenlandse die in Israël niets anders te verwachten had dan een blijvende weduwschap – een geweldige ommekeer in!


Dus ging zij op aanwijzing van Naomi naar de dorsvloer om – zoals in de Joodse traditie wordt geleerd - in de nacht van Pinksteren, het oogstfeest - aan de voeten van Boaz te liggen.

Op het cruciale moment claimde Ruth het zwagerhuwelijk met hem >> Je bent immers Losser!

Boaz erkende haar claim als een naaste bloedverwant die het recht had om dat te doen.

Dat bleek de volgende morgen toen de ‘zaak’ in de poort van de stad, in de tegenwoordigheid van de Oudsten, werd beslecht.

Na verenigd te zijn in het huwelijk baarde zij Boaz een zoon, Obed, de grootvader van David, de koning.

 

Het boek Ruth is dan ook het verhaal geworden van een Heidense bruid in een vreemd land, die begon met alleen haar geloof. Maar met haar hele ‘story’ voerde ze een profetisch beeld op van de Heidense Bruid van Christus, zijn Gemeente.

In de Pinksternacht kwam zij naar de dorsvloer en ging aan de voeten van Boaz liggen. Zijn aanvaarding van haar zette een reeks juridische stappen in gang, uitmondend in het huwelijk.

 

 

Ruth was Naomi volledig trouw gebleven. Boaz kende haar reputatie als deugdzame vrouw. Hij voltooide haar gerechtigheid in hun huwelijk en maakte haar erfgenaam van de Messiaanse belofte. Een arme vrouw van Moab werd in de lijn van de troon van David gebracht, van waaruit de Messias op een dag over de naties zou regeren.

 

In 1 Korinthiërs 15 lezen we over de Opname van de Ruthgemeente >>

 

51  Zie! Ik vertel jullie een geheimenis: Wij zullen niet allen ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden,

52  in een ondeelbaar moment, in een knippering van [het] oog, bij de laatste bazuin. Want de bazuin zal klinken en de doden zullen onverderfelijk worden opgewekt en wij zullen veranderd worden.

 

Hierboven - onder het kopje Wijziging van het aeon – vernamen we dat, volgens de rabbijnen, het aeon van de Wet op Pinksteren een aanvang nam, en dat op die dag de hemelse bazuin werd gehoord op de berg Sinaï.  

Vanuit die optie geredeneerd zullen er dus twee bazuinen van hemelse oorsprong zijn: De eerste bij het geven van de Thora op de Sinaï; de tweede bij de Opname van de Gemeente.

 

Het feest van Pinksteren blijkt dus heel wat kenmerken te bezitten die – bij nadere beschouwing – steeds weer de Opname van de Gemeente suggereren. Om nog eens op te sommen:

Het wordt geassocieerd met; of gemarkeerd door >>

-         de oogst;

-          het ten huwelijk nemen van een Heidense bruid;

-         het geven van de Wet;

-         de geboorte van het aeon der Gemeente. 

 

Bijgevolg moet men wel tot de conclusie komen dat Pinksteren in de ogen van God een belangrijk ‘feest’ is.

Zal de Gemeente ten tijde van dat ‘feest’ naar huis worden geroepen?

Uiteraard zullen we dat moeten afwachten! Maar het is op grond van alles wat we over Shavuot hebben vernomen zeker een stimulerende gedachte die we niet buiten beschouwing kunnen laten!

 

Paulus werd ooit naar de hemel overgebracht. Zoals hijzelf beschreef; in 2Kor 12 >>

 

2  Ik ken een mens in Masjiach, veertien jaar geleden – hetzij in een lichaam, ik weet het niet; hetzij buiten het lichaam, ik weet het niet; God weet het – die persoon werd weggerukt tot derde hemel.

3  Zeker, ik ken zulk een mens – hetzij in een lichaam hetzij gescheiden van het lichaam, ik weet het niet, God weet het –

4  dat hij werd weggerukt naar het paradijs en onuitsprekelijke woorden hoorde, welke het een mens niet geoorloofd is te spreken.

5  Over zo iemand zal ik roemen, maar over mijzelf zal ik niet roemen behalve in de zwakheden.

 

'Weggerukt worden’ is de gezegende hoop van alle christenen. De Schrift maakt heel duidelijk dat dit onze bestemming is. De taal van 1 Thessalonicenzen 4 lijkt veel op de voorgaande passage:

 

15  Want dit zeggen wij jullie op gezag van een woord van [de] Heer: wij, de levenden, die overblijven tot in de paroesie van de Heer, zullen de ontslapenen beslist niet voorgaan.

16  Want de Heer zelf zal met een bevelend roepen, met een stem van [de] aartsengel en met een bazuin Gods neerdalen vanaf [de] hemel en de doden in Messias zullen eerst opstaan.

17  Daarop zullen wij, de levenden die overblijven, tezamen met hen in wolken worden weggerukt, de Heer tegemoet in de lucht; en zo zullen we altijd met [de] Heer zijn.

 

Dát zal de grootste historische gebeurtenis zijn sinds de hemelvaart van de Heer zelf. En het zal zeker de trigger zijn die een steeds meer dramatische reeks oordelen in gang zal zetten.

 

In Paulus Tweede brief aan de Thessalonicenzen heeft hij melding gemaakt van een thans nog beperkende kracht – t.w. de aanwezigheid van het Lichaam van Christus - als de sleutelfactor in de timing van hedendaagse gebeurtenissen. De verwijdering ervan zal de drastische veranderingen opleveren die - volgens Gods Woord - het kwaad in de wereld enorm zal verergeren. Maar ook dat alles slechts als een verdere vervulling van profetie.

 

Met andere woorden, zolang we als Gemeente nog aanwezig en actief zijn, kan de openbaring van de Goddeloze, en ook de goddeloosheid in het algemeen, zich niet ten volle manifesteren.

Het feest van Pinksteren - dat traditioneel de wijziging in aeon van Wet naar Genade markeerde - lijkt bij uitstek geschikt om ook de overgang naar die dramatische Eindtijd gebeurtenissen op gang te brengen! 

 

 

-.-.-.-